Έπιασαν οι ζέστες...

Έπιασαν οι ζέστες και τόσο εγώ, όσο και ο Πόσπο, δεν έχουμε δύναμη να ακουμπήσουμε τα χέρια μας στα πληκτρολόγιά μας και να γράψουμε μιας γραμμής κείμενο! Ευτυχώς για μας, κάποιοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν από καλοκαίρια και χειμώνες. Άνθρωποι όπως ο Μάνος που μας ετοίμασε το παρακάτω βίντεο!



Ευχαριστούμε Μάνο! :):):)

Y.Γ. Περιμένουμε με αγωνία τα σχόλιά σας!

"Με συγχωρείτε, ήταν τυχαίο!"

Από χθες το μεσημέρι έχω ένα τεράάάάάάάάάστιο καρούμπαλο. Πώς μου προέκυψε; Η απάντηση στο παρακάτω video...



Έπεται και συνέχεια... Stay tuned!

Υ.Γ. Δεν πιστεύω να νομίζετε ότι έγινε κατά λάθος!! Ο Πόσπο ξέρει πολύ καλά πώς να με βγάλει από την μέση. Αυτό που δεν ξέρει, όμως, είναι ότι είμαι άτρωτη. Χα!

Σήκω χόρεψε, κουΛΗ μου, να σε δω, να σε χαρώ!!

O Mad ζήτησε από μένα και τον Πόσπο ένα αυτόγραφο. Ο λόγος που ακόμα δεν το έχουμε ετοιμάσει είναι η τελειομανία του Πόσπο που πραγματικά όρια δεν έχει. Θέλει να το σκεφτεί, να ξύσει καλά το μολύβι και να εξασκηθεί λίγο ακόμα, προκειμένου τα γράμματα του να γίνουν πιο ευανάγνωστα και όχι “γράμματα γιατρού”.

Εγώ από την άλλη δεν τραβάω τέτοια ζόρια. Είμαι άνθρωπος της στιγμής. Μια καλοκαιρινή μέρα, για παράδειγμα, εκεί που πήγαινα με το τρένο από το Salzburg στο Gmunden μου ήρθε να γυρίσω το βίντεο κλιπ του διαφημιστικού spot για το Mystery Sound που έπαιζε εκείνη την εποχή στον Star Fm. Ούτε προπόνηση για τις χορευτικές φιγούρες μου έκανα, ούτε βάφτηκα για να δείχνω πιο ωραία στον φακό (είχε προηγηθεί οκτάωρο περπάτημα στο Salzburg και το πρωινό make up είχε λιώσει πάνω στην μάπα μου), ούτε τίποτα. Να το αποτέλεσμα:



Αχ… Ωραίες εποχές… Επ! Ψωνάρα;;; Ποιος με είπε ψωνάρα;;;

...To Be Continued

...και αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο μου πρόβλημα...αν σταματήσω κάτι δεν υπάρχει περίπτωση να το ξαναρχίσω , τουλάχιστον όχι από εκεί που το είχα αφήσει...γιάυτό ακριβώς το λόγο δεν παίρνω ποτέ λεωφορείο...το λεωφορείο έχει στάσεις και απαιτεί υπομονή και αποφασιστικότητα για να κατέβεις στη σωστή...εγώ κάπου εκεί στη μέση τα έχανα και τα δύο και τη στάση μαζί ! Ξεκινούσα για το φροντιστήριο και κατέληγα γυμναστήριο , πήγαινα Αριστοτέλους και κατέβαινα στην Καμάρα...θα προτιμούσα κάτι με κλειστές πόρτες που να σε πέταγε στον τελικό σου προορισμό non-stop...κάτι σαν το αεροπλάνο ένα πράγμα χωρίς ενδιάμεσες στάσεις (δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει ο πιλότος καταμεσής του ουρανού και να σε πετάξει κάτω...την τελευταία φορά που το έκανε , έριξε δυο Πύργους...)
Ό,τι κάνω πρέπει να το κάνω μονοκοπανιά , δίχως στάση ,stop , απαγορεύεται και λοιπά στοιχεία ανακοπής "ορμής" αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να το τελειώσω ποτέ...γι'αυτό το λόγο πάντα δρω με μια ανάσα !!!
Γαμάω με μια ανάσα : ...διαλέγω μια βολική στάση , πατάω το ON και τα υπόλοιπα τ'αφήνω στο θαύμα της φύσης που λέγεται "στύση"...μπορεί ν'ακούγεται βαρετό να κουνιέσαι πέρα δώθε στην ίδια στάση για κανα τέταρτο (...λέμε τώρα) αλλά όσες φορές δοκίμασα ν'αλλάξω positioning , ήθελα ν'αλλάξω και γκόμενα...ποιος ο λόγος νάλλάξεις στάση αν δεν αλλάξεις και γκόμενα ? Εξάλλου για την πούτσα σου είναι ακριβώς το ίδιο είτε η γκόμενα είναι όρθια , είτε καθιστή , είτε στα τέσσερα...η πούτσα βλέπει μόνο τρύπα και ούτε που τη νοιάζει σε τι θέση είναι το "περίβλημα"..."αυτό¨το βλέπεις μόνο εσύ...Νομίζεις , ένοιαξε ποτέ κανά καλώδιο αν η μπρίζα είναι στον τοίχο ή το ταβάνι...?
Μαγειρεύω με μια ανάσα : καταλαβαίνεις οτι στο menu μου δεν έχουν θέση πολύπλοκα πιάτα και γεύσεις...σκέτο μαρούλι για σαλάτα , σκέτο μακαρόνι για κυρίως...απαγορεύονται δια ροπάλου χωριάτικες και καρμπονάρα...αν είναι ν'αρχίσω να κόβω αγγούρια και ντομάτες , παραγγέλνω κι απ'έξω...Είμαι ο Βασιλιάς των Φούρνων Μικροκυμάτων...ρύζι σε 2' ,σάλτσα σε 3' ...αν υπήρχε σούβλα μικροκυμάτων για το Πασχαλιάτικο αρνί , θα την είχα πάρει !!!
Τρώω με μια ανάσα : την ίδια τεχνική ακολουθώ κι αφού ετοιμαστεί το γεύμα...ό,τι είναι να ειπωθεί στο τραπέζι πρέπει να λεχθεί προ της ελεύσεως των πιάτων...μετά δεν υπάρχει επιστροφή...παίρνω μια βαθιά ανάσα και μπουκώνομαι μέχρι να σκάσω...αν σταματήσω στο ενδιάμεσο , στο πρώτο λεπτό έχω ,ήδη , φύγει για χέσιμο...
Θαυμάζω την ασυγκράτητη ορμή της πρώτης κουράδας ,όπως αβίαστα αφήνει τον "εσωτερικό" μου κόσμο και ξεχύνεται ορμητικά στην απεραντοσύνη της χέστρας...καταλαβαίνεις οτι δεν υπάρχει περιθώριο αναμονής για δεύτερη , οπότε γρήγορα γρήγορα σηκώνομαι και ,συνήθως ,πάω για ύπνο..
9/10 φορές παλεύω με μαξιλάρια και σεντόνια και σηκώνομαι στο πρώτο πεντάλεπτο...δεν υπάρχει πιο εξαντλητική και ψυχοφθόρα διαδικασία απ'το να περιμένεις να σε πάρει ο ύπνος...χαζεύεις το ταβάνι περιμένοντας να σου'ρθει κάτι που ποτέ δεν καταλαβαίνεις οτι έρχεται...λέω στον εαυτό μου :"κοιμήσου ΤΩΡΑ"...αλλά ποτέ δε συγκράτησα ποιο είναι αυτό το ΤΩΡΑ...είναι σα την αναμονή του θανάτου...περιμένεις φοβισμένα μια ζωή κάτι που ποτέ δε θα θυμάσαι...εκτος κι αν "γυρίσεις" ...
Το να παλεύεις να κοιμηθείς είναι σαν να προσπαθείς να γαμήσεις μια άσχημη γκόμενα ενώ δε σου σηκώνεται...τζάμπα ο κόπος...
Το αποτέλεσμα...?
Στα 5' έχω ήδη σηκωθεί αποφασισμένος να μείνω ξάγρυπνος μέχρι εξαντλήσεως των "αποθεμάτων"...
Έχω κοιμηθεί στη ζωή μου τόσο λίγο που δεν έχω προλάβει ποτέ μου να δω όνειρο...ξαπλώνω τόσο λίγο , που το κρεβάτι μου είναι πάντα στρωμένο...
Θα μου πεις : "προς τι τόση βιασύνη κι άγχος ?"
Όχι ερωτήσεις...αφού σου είπα...μη με διακόπτεις...μετά δεν μπορώ να ξαναρχίσω...

Της ΔΕΗ το πήδημα....

Ο φάκελος του έπεσε απ' τα χέρια. "Όχι δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν!". Και όμως...

Memoirs of a village girl (in Athens)

Το Ελευθέριος Βενιζέλος πάντα μου προκαλεί θλίψη. Θλίψη για το τι θα δουν τα ματάκια μου στην επιστροφή: τον ίδιο ξεχαρβαλωμένο ιμάντα αποσκευών, την ίδια μουντίλα και το ίδιο «πέντε διαφορετικές πτήσεις στον ίδιο χώρο» του αεροδρομίου Μακεδονία. Δεν βαριέσαι, κάποια στιγμή θα στρώσει και το δικό μας αεροδρόμιο...

Ο έρωτας με περίμενε στην έξοδο και με παρέσυρε ως την Καισαριανή για γερμανική κουζίνα. Ο Αργύρης έζησε χρόνια πολλά στην Deutschland και ξέρει πώς να προσφέρει Knödel, Spätzle, χοιρινό κότσι και βιεννέζικο σνίτσελ. Στην ερώτηση «War alles in Ordnung ?”, η απάντηση μπορούσε να είναι μόνο «Prima!!». Danke, prima, gut. Danke, prima, gut. Danke, prima, gut. Tschuss, Auf Wiedersehen!

Δεύτερη στάση: ποτό. Την αρχική πρόταση για το δημοφιλές Rock ‘n’ Roll, ήρθε και έσβησε η πλατεία Μαβίλη. «Δεν έχω έρθει ποτέ εδώ!», αναφώνησα από την θέση του συνοδηγού και έτσι, με την ελπίδα να πιω μια μπίρα πλάι στην ατομάρα Μανίνα Ζουμπουλάκη, κίνησα για το MG. Απίστευτο μαγαζάκι (το –άκι χρησιμοποιείται για το μέγεθος του χώρου και ουχί υποτιμητικά). Αν δεν ήμουν τόσο πτώμα, θα ήθελα να μεθύσω και να αρχίσω να χορεύω με μάτια κλειστά, όπως κατά καιρούς κάνω. Η Μανίνα ήταν εκεί, παρέα με μια υπέροχη φίλη της και η ερώτηση «Πώς γνωριστήκατε εσείς;» μας προσγείωσε στην χώρα των συζητήσεων: χαρτιά, ζώδια, γνωριμίες, φλερτ. Μια γεύση πικραμύγδαλου από την μια μεριά, μια γεύση ελπίδας από την άλλη. Καθώς φεύγαμε, η Μανίνα μου συμβουλοευχήθηκε, αναφερόμενη στον "εκλεκτό της καρδιάς μου", "Κουράγιο με τον τρελό!". Κάτι παραπάνω θα ξέρει αυτή..!

Επόμενη και τελευταία στάση για την Παρασκευή: η καλύτερη. Μα δεν είναι της παρούσης.

Το πρωινό του Σαββάτου με βρήκε στην Ερμού, αγκαλιά με μια σβούρα –από εκείνες τις παλιές, τις τεράστιες που έχουν ένα ματσούκι, το οποίο ανεβοκατεβάζεις, μια, δυο τρεις και αρχίζουν και γυρνάνε φρρρρρρρρρρρ- και τα υπέροχα κρουασανάκια ενός ζαχαροπλαστείου-φούρνου με αυθεντικό τούρκικο μπακλαβά. Πέρασα από το «Αριστοκρατικόν» να πάρω στην μαμά μου τα αγαπημένα της σοκολατάκια με δαμάσκηνο και επέτρεψα και πάλι τον έρωτα να με παρασύρει. Αυτή την φορά στο Kitchen Bar. Όπως και στην Θεσσαλονίκη, έτσι και στην Αθήνα, το μαγαζί έχει υπέροχο εξωτερικό χώρο και κομματάκι σκοτεινό εσωτερικό. Έφαγα ένα από τα καλύτερα burgers ever, παρακολουθώντας τον έρωτα να μασουλάει μάλλον ανόρεχτα τον σολομό (κατά βάθος burger ήθελε και αυτός), γέλασα, γέλασα, γέλασα και επέστρεψα στην Ερμού.

Ένας πεζόδρομος σαν την Ερμού σού δίνει την πολυτέλεια της νωχελικής βόλτας. Οι περισσότεροι άνθρωποι τον διασχίζουν ήρεμα, σχεδόν αέρινα και έχει πολύ γούστο να κάθεσαι στο πεζούλι της Καπνικαρέας και να τους παρατηρείς. Σάββατο μεσημέρι, κάπου εκεί στο κλείσιμο των μαγαζιών, βλέπεις τα πάντα: το χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπο μιας 16χρονης με μια σακούλα H&M στο χέρι, σημάδι ότι μάλλον θα έχει ραντεβού το βράδυ και ξέρει πως θα είναι μια κούκλα με το καινούργιο της φόρεμα. Το ξενέρωτο πιάσιμο χεριών ενός ζευγαριού που έχει αρχίσει να χάνει τον έρωτα. Τα στραβωμένα χείλη μια μοναχικής κοπέλας που ίσως νωρίτερα τα τσάκισε με τον δικό της.

Βέβαια είναι πολύ πιο όμορφο να κάθεσαι σε ένα μπαλκόνι με θέα την Ακρόπολη. Ειδικά όταν μοιράζεσαι το μπαλκόνι αυτό με τον άνθρωπο που γουστάρεις. Κάπου εκεί χάνεις την μπάλα και κοιτάς μία αυτήν, μία αυτόν, μία αυτήν, μία αυτόν, μέχρι που συνειδητοποιείς ότι είτε κοιτά την μία, είτε τον άλλον, έχεις την εικόνα και των δυο στα μάτια σου. Απίστευτο. Ρουφάς το Freddo σου και τρως κέικ σοκολάτας και σκέφτεσαι, «Θεέ μου, τι καλά να μην τελειώσει ποτέ αυτό το μπαλκονάτο».

Ο φίλος μου ο Αλέξανδρος (αδερφή ψυχή) ανέλαβε να μου συστήσει τον Χολαργό το βράδυ του Σαββάτου. Στο “Tease” έπαιζε μουσική ο Γιάννης, ένας εξαίρετος και όμορφος άνθρωπος και κάπου ανάμεσα σε νότες και μπίρες, η κουβέντα γύρισε και πάλι στο θέμα νάμπερ ουάν: τις σχέσεις. Είναι απίστευτο το τι ζόρι τραβάνε οι νέοι άντρες σήμερα. Οι γυναίκες σαν να το παραπαίζουν φαμ φατάλ και δύσκολες, κάτι που –όπως φροντίζω να υπενθυμίζω σε όλους τους άρρενες φίλους μου, δεν ισχύει. Κατά βάθος, λίγο πολύ, όλοι το ίδιο αποζητούμε σ’ αυτή την ζωή.

Για άλλη μια φορά σιγουρεύτηκα ότι οι κρέπες του Αμαρουσίου είναι οι μπεστ οφ δε μπεστ και αποκοιμήθηκα στην αγκαλιά του Μορφέα...

Και την Κυριακή; Αλήθεια, είχα πολύ μεράκι για να γράψω για την Κυριακή. Αλλά συνειδητοποίησα ότι είχε πολύ ζουμί που δεν είμαι σε θέση ακόμα να μοιραστώ. Και ενώ θα περίμενα να τραγουδάω από μέσα μου, «Τις Κυριακές, μου λείπεις, Θέε μου, πιο πολύ», σαν να έκανε τα μαγικά του ο Σταμάτης Κραουνάκης, μπήκε στο μυαλό μου και με ώθησε να ψελλίσω,

Μια Κυριακή απόγευμα είχα έναν άνθρωπο
κι έπιανα μπράτσο
κι εκείνος ερχόταν ζεστός
από κρεβάτι αλληνής
της διπλανής, της ζωής
κορμί δανεικό, βασιλικό μαραμένο, ποτήρι σπασμένο
παραδίπλα το γιατρικό

Τις σκιές τις μετράω εγώ
και δικό μου το σπίτι παλιό
τελικά ριζικό σ' αγαπώ, κορμί τσακισμένο
Τις φωτιές τις ανάβω εγώ
και διπλό μου το άχτι παλιό
τελικά ριζικό σ' αγαπώ και νεκρό να σε φέρει το τρένο

Μια Κυριακή απόγευμα είχα έναν άνθρωπο
κι έπιανα μπράτσο, δικό μου μόνο
τώρα σκοτώνω κάθε περαστικό...

Την γουστάρω τρελά την Κατερίνα Στανίση...

Pospo & Olive are going to Athens!

Σαββατοκύριακο προ των πυλών (τι πασέ έκφραση, Θεέ μου!) και αποφασίσαμε –ο καθείς για τους δικούς του λόγους- να κατέβουμε στους χαμουτζήδες. Την αγαπώ την Αθήνα lately. Να φανταστείτε, μέχρι πρότινος, αισθανόμουν σαν το μικρό χωριατοκόριτσο στην μεγαλούπολη κάθε φορά που πήγαινα εκεί. Αφήστε που μετά από δύο μέρες παραμονής, με έπιανε νοσταλγία για το σπίτι μου και ήθελα να διακτινιστώ στον Λευκό Πύργο (μέσα, στα σκοτάδια του!).

Από το καλοκαίρι του 2007 άρχισα κάπως να την μαθαίνω καλύτερα. Και να μην την φοβάμαι. Θυμάμαι το φοβρό ταξίδι μου αστραπή για την συναυλία των James: τελείωσα εκπομπή στον Ελληνικό Fm στις 6, πέταξα με την Aegean στις 7, πήρα από το αεροδρόμιο τον προαστιακό, μετά τον ηλεκτρικό και κατέληξα στο Ολυμπιακό στάδιο, αρκετά λεπτά πριν εμφανιστεί ο Tim και η παρέα του στην σκηνή. Μετά το τέλος της συναυλίας, χάθηκα με κάποιες φίλες (γεια σου Μερσιάνα!) στην Κηφισιά, γνώρισα κάτι πιτσιρικάκια που μας έδειξαν το μαγαζί που ψάχναμε, ήπιαμε, γελάσαμε και κατέληξα σε ένα φιλικό σπίτι να κάνω γιόγκα για να μην αποκοιμηθώ και χάσω την πτήση της επιστροφής. Εν τέλει κοιμήθηκα και ξύπνησα μπροστά σε ένα pc με μια γόπα τσιγάρο στο χέρι, 55 λεπτά πριν απογειωθεί το αεροπλάνο. Ακόμα με θυμάμαι να τρέχω σαν την τρελή να βρω ταξί και να τάζω λαγούς με πετραχήλια στον ταρίφα για να με πάει subito στον Ελ Βεν. Παλιότερα θα είχα πάθει κολούμπρα, μα εκείνη την μέρα το κατευχαριστήθηκα.

Τελευταία, όμως, μου συμβαίνει το κάτι άλλο. Πλέον ψάχνω την παραμικρή ευκαιρία για να πεταχτώ μέχρι τον Παρθενώνα («Φτου σου, πουλημένη!», → Λευκός Πύργος speaking) και πείτε με τρελή, μα ειδικά τώρα που αρχίζουν οι ζέστες, τρελαίνομαι ακόμα περισσότερο να περπατάω με τις ώρες στο Μοναστηράκι, το Θησεία, την Ερμού (το εσωτερικό των μαγαζιών της Ερμού) κτλ.

Πάντως, για να μην παρεξηγούμαστε: Θεσσαλονίκη μου, ποτέ δεν σ’ απαρνιέμαι, είσαι η πατρίδα μου, το λέω και καυχιέμαι (πράγμα που δεν σημαίνει, βέβαια, ότι θα αφήσω και τα κόκαλά μου σε εσένα, έτσι;)



Κουλούρι Θεσσαλονίκης. Αυτό σίγουρα ποτέ δεν το απαρνιέμαι!!

Άντε και καλά να περάσουμε!